σακόμε: "ουφφφ. τού σου πυκάι... ταυ νεπατίνκα... ας σουπραντού... ας ματάου... ουφφφ" όπως και δούμεν πριτάριμα για το συναίσθημα που αυτός νιώθει, αλλά περιμένουμε μέχρι το συναίσθημα να υποχωρήσει και να τελειώσει, και τότε μιλάμε.
νεκρεπίω την προσοχή
εξαρτάται από την κατάσταση: μερικές φορές αγνοώ, μερικές φορές εξηγώ ότι δεν αξίζει να θυμώνουμε και να χτυπιόμαστε, μερικές φορές αγκαλιάζω σφιχτά.
εξαρτάται από τις περιστάσεις - γιατί έχει θυμώσει, αν είμαστε σε δημόσιο χώρο ή στο σπίτι, αν είμαστε μόνοι ή υπάρχουν και άλλοι μέλη της οικογένειας. μερικές φορές μένω ήρεμος δίπλα του, τον αγκαλιάζω, προσπαθώ να τον κάνω να γελάσει, να παίξω, να προτείνω κάτι ευχάριστο, μερικές φορές τον αφήνω να μείνει μόνος του μέχρι να περάσει ο θυμός, μερικές φορές αυστηρά μερικά επιχειρήματα του ζητώ να σταματήσει να πετάει πράγματα κ.λπ., σίγουρα μιλάμε όταν ηρεμήσει.
πάιμου αντ ράνκου ή σάκαου, κατ βίλκας γκεράι.
περιμένω μερικά λεπτά και πηγαίνω να μιλήσω με το παιδί, να εξηγήσω γιατί δεν μπόρεσα να κάνω αυτό που ήθελε και γι' αυτό θυμώθηκε.
μιλάω ήρεμα και προσπαθώ να ηρεμήσω και να προτείνω μια κατάσταση, αν δεν ηρεμεί, να προτείνω κάτι που του αρέσει (μπισκότα ή βόλτα με το ποδήλατο ή ταινία).