калі я абдымаю яе, я супакойваю, назваўшы пачуццё і размаўляючы. на маю думку, пачуццё, якое дзіця адчувае - страх - сапраўднае, таму я яго ніколі не ставлю пад сумнеў. мы гаворым больш пра тое, што выклікала страх. ці гэта пояс - змяя, якая ляжыць пад ложкам? ці гэта сапраўдна? ці гэта змяя? ці можам паглядзець? адной нагі і асцярожна? ну толькі для таго, каб упэўніцца, ці сапраўды...
парадуй, што і мне бывае страшна.
супакойваю, заспакойваю, што я з ім і яму няма чаго баяцца.
у залежнасці ад абставін, калі страх абгрунтаваны, напрыклад, калі набліжаецца незнаёмы сабака, я бяру на рукі, а калі, напрыклад, баіцца цемры, мы бярэм ліхтарык, размаўляем, гуляем у цені і г.д.
-
патлумачу, што няма чаго баяцца, з намі нічога не здарыцца.
паспрабаваць абараніць і калі ён адчувае сябе ў бяспецы, потым паспрабаваць пагаварыць