когато я прегръщам, успокоявам, назовавам чувството и говоря. според мен чувството, което детето усеща - страхът - е истинско, затова никога не го поставям под съмнение. говорим повече за това, което е предизвикало страха. дали е колан - змия, лежаща под леглото? дали е истинско? дали е змия? можем ли да погледнем? само малко и внимателно? просто за да се уверим дали наистина...
пародия, че и на мен ми е страшно.
успокоявам го, че съм с него и няма от какво да се страхува.
според обстоятелствата - ако страхът е обоснован, например, ако се приближава непознато куче, взимам на ръце, а ако, например, се страхува от тъмнината, взимаме фенерче, говорим, играем с сенки и т.н.
-
обяснявам, че няма от какво да се страхуваме, нищо няма да ни се случи.
бандау да защитя и когато той се чувства в безопасност, след това се опитваме да поговорим