sakome: "ουφ.... αυτό είναι πολύ λυπηρό. ήθελες να συναντηθείς με τον φίλο σου, αλλά δεν είναι σπίτι...." σίγουρα δεν προσπαθούμε να αλλάξουμε το συναίσθημά του ή να το κάνουμε πιο φωτεινό και ευχάριστο. πόσο μάλλον να προσπαθήσουμε να του δώσουμε να καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα σοβαρό. τα συναισθήματα του παιδιού μας είναι σοβαρά, αληθινά και απλώς τα ονομάζουμε και προσπαθούμε να τα βιώσουμε μαζί όσο χρειάζεται...
ρώτησα τι προκάλεσε τη λύπη του.
ρώτησα, γιατί;
αφήνω να κλάψει, την κρατώ στην αγκαλιά μου, την χαϊδεύω, την φιλάω, προσπαθώ να αντανακλώ, να ακούω, λέω ευχάριστα πράγματα.
-
κλαίω για το τι συνέβη, με ποιον δεν τα βρήκα στο νηπιαγωγείο.
απαγγέλω, συγγνώμη αν αυτό είναι επειδή τον μάλωσα, προσπαθώ να τον ευχαριστήσω και μετά να μιλήσουμε για το γιατί είναι λυπημένος αν δεν ξέρω.