آنکتای رقص بی‌صدا سوئینگ

na

موتی من قطع ارتباط از اطراف، کسی که می‌فهمد، نمی‌شنود، آنچه را که ما رقصندگان می‌شنویم. همچنین امکان گفت‌وگو که در رویدادهای رقص در حین و اطراف زمین رقص انجام می‌شود، حتی اگر فقط چند کلمه باشد، که به نظر من برای ارتباط متقابل، آرامش و ارتباط (هم)رقصندگان ضروری است. به هر حال، من به رویداد رقص خاموش علاقه‌مند هستم و یک بار می‌خواهم بروم ببینم و امتحان کنم، اما فکر می‌کنم که عمدتاً از روی کنجکاوی است. اما مطمئن نیستم که ایده تجربه فردی موسیقی که در واقع ما را به هم متصل و متحد می‌کند، در درازمدت برایم جذاب باشد.

بعد اضافی در رقص در فضای باز، تماشاچیان هستند که با رقصندگان رویداد را خلق می‌کنند و به آن انرژی، هدف و داستان بیشتری می‌دهند. این همه فرهنگ رقص، انگیزه در تماشاچیان و رقصندگان را توسعه می‌دهد. این موضوع در ۱۰ سال گذشته در سوئینگ و تانگو تأیید شده است. اگر تماشاچیان موسیقی را نشنوند، صحنه مذکور نمی‌تواند ایجاد شود. همچنین هدفون‌ها ارتباط در یک زوج را در حین رقص، بین دو قطعه و غیره مختل می‌کنند.

بسته به زمان. سازماندهی خوب بسیار مهم است.

اگر پارکت نباشد، سپس بیرون نمی‌تواند حتی نزدیک به خوبی پارکت باشد. چنین رویدادی فقط یک بار برای تجربه‌ای یک‌باره برایم جالب خواهد بود و بعد دیگر نه. گوش‌هایم از هدفون‌های درون‌گوشی درد می‌کند. من واقعاً درون‌گرا هستم، اما باور دارم که با رقصیدن نمی‌توانم خیلی مزاحم باشم.

در مورد امام راجه پروستا گوش‌ها (که چگونه می‌تواند با هم‌رقص‌ها و سایر افراد ارتباط برقرار کند)، شرکت در چنین رویدادی واقعاً خاص خواهد بود. یک بار برای امتحان کردن خوب است، اما بیشتر از آن برایم جالب نیست.

همه چیز برای من "تفکر خارج از چارچوب" است. کمبود - معمولاً حتی غیررقصندگان نیز رویداد را دنبال می‌کنند (هرچند فقط به‌طور تصادفی برای چند دقیقه). اگر از دیدگاه خودم نگاه کنم، به‌عنوان ناظر دوست دارم موسیقی را بشنوم که بر روی آن رقصیده می‌شود. خوب، به‌عنوان یک رقصنده هم این کار را دوست دارم. اغلب فقط نشسته‌ام و واکنش‌های رقصندگان را به لحظات مشابه در موسیقی دنبال می‌کنم. هر کس به‌طور متفاوتی واکنش نشان می‌دهد. با این کار یاد می‌گیرم و رشد می‌کنم.

ایده خوبی است. اولین رویداد کی خواهد بود؟

ایده جالبی است. برای یک سوئینگ خوب، به موسیقی خوب و زمین مناسب (برای سر خوردن خوب) نیاز است. به نظرم خوب است که هر کسی بتواند تعیین کند چقدر بلند خواهد شنید. اما نمی‌دانم وقتی هم‌رقصت را نمی‌شنوی، چه شکلی خواهد بود.

پومانکلیوست: هدفون‌ها در گوش‌ها! صدای موسیقی را نمی‌شنوی!