sakome: "uffff. tu supykai... tau nie podoba się... rozumiem... widzę... uffff" jakbyśmy przytakiwali uczuciu, które on czuje, ale czekamy, aż emocja opadnie i się skończy, a potem rozmawiamy.
nie zwracam uwagi.
zależy od sytuacji: czasami ignoruję, czasami wyjaśniam, że nie warto się z tego powodu złościć i bić, czasami mocno przytulam.
w zależności od okoliczności - z jakiego powodu się zdenerwował, czy jesteśmy w miejscu publicznym, czy w domu, czy jesteśmy sami, czy są też inni członkowie rodziny. czasami spokojnie jestem obok, przytulam, staram się rozśmieszyć, zagrać, zaproponować coś miłego, czasami pozwalam mu być samemu, aż emocje opadną, czasami stanowczo proszę, aby przestał rzucać przedmiotami i tym podobne, koniecznie rozmawiamy, gdy emocje opadną.
budzi się rano i mówi, kad wszystko w porządku.
czekam kilka minut i idę porozmawiać z dzieckiem, wyjaśnić, dlaczego nie mogłem zrobić czegoś tak, jak chciał, i przez to się zdenerwował.
rozmawiam spokojnie i staram się uspokoić oraz zaproponować sytuację, jeśli nie ustępuje, zaproponować coś, co lubi (ciasteczka, jazdę na rowerze lub film).