Öğrenme(ler), dil(ler) ve stereotip(ler)

i̇spanyolca: sesli dil yöntemi; konuşmaya odaklandı, bu çok iyi çalıştı. gramer üzerinde o kadar değil, ama grameri kolay olduğu için o kadar gerekli değildi. fransızca: gramer üzerine odaklanma, bu çok zordu ve yine de işe yaramadı, bu yüzden şimdi ne grameri ne de konuşmayı biliyorum. i̇ngilizce: her şeye odaklanma, uzun zamandır, çok iyi çalıştı. litvanya: oldukça iyi çalıştı, ama çok fazla inisiyatif gerektiriyor. ama yöntem, dinleme + konuşma + gramer alıştırmaları, iyi sonuç verdi.

okul veya özel kurslar, dilin gramer ve yapısal yönü için bana sağlam bir temel sağladı. ancak 'kuru' ve teknik kısmı öğrenmek sadece başlangıçtı; ana dili konuşanlarla etkileşimde bulunmak ve temel olarak bilgilerinizi pratiğe dökmek, dil öğrenme sürecimde en çok işe yarayan şey oldu.

şu ana kadar sadece en temel bilgileri öğrendim. bence, dillerin genellikle öğretildiği şekilde (okuldaki bir masada) karşılaştırıldığında, oldukça iyi bir aksan ve dinleme becerileri geliştirmek mümkün. ofise giderken/giderken sadece ses kaydını dinlediğimi düşünürsek, bu gerçekten harika.

tüm 4 yeterlilik önemli olarak değerlendirildi. bu yöntemin iyi çalıştığını düşünüyorum. ancak, okulda "hata" kötü bir şey olarak kabul edildiği için konuşmaktan veya hata yapmaktan ve kötü not almaktan korkuyordum. üniversitede o kadar kötü değil.

bu dilde hâlâ konuşamıyorum.

dil öğreniminde tüm yöntemler gereklidir; konuşma, yazma, dinleme. tüm bu şeyleri derslerimde edindim ve bu durumdan mutluyum, çünkü gerçekten yardımcı oluyor. özellikle konuşma, çünkü çok fazla pratik yapmadan bir dili öğrenemezsiniz.

sözlü üretim çok az çalışılmıştı. i̇ngilizcemi gerçekten geliştirmek ve günlük hayatta doğru bir şekilde kullanmak için yurt dışında yaşamam gerekiyordu.